Στο λόφο Βελισσαρίου, στην οδό Απολλωνίας, δεσπόζει ένα μεγάλο και επιβλητικό κτίριο, το πρώην Εθνικό Ορφανοτροφείο Θηλέων, πλέον ονομάζεται Μονάδα Προστασίας Παιδιού Ιωαννίνων.
Απ αυτό το ιστορικό κτίριο, με διαδρομή σχεδόν έναν αιώνα, έχουν περάσει πάνω από 2 χιλιάδες νεαρά κορίτσια.
Τα περισσότερα απ αυτά τα παιδιά δεν είναι καν “ορφανά”, καταλήγουν εκεί εξαιτίας λόγων όπως κακοποίηση, παραμέληση ή αδυναμία των δικών τους να τα μεγαλώσουν, κουβαλώντας το καθένα απ’ αυτά τη δική του μοναδική ιστορία.
Τρία κορίτσια στην εφηβεία, η Αντριάνα, η Ειρήνη και η Φιλιώ, ζουν, μεγαλώνουν και συμβιώνουν στη Μονάδα Προστασίας Παιδιού Ιωαννίνων. Μας ανοίγουν την καρδιά τους και μιλούν για τη νέα τους ΄΄οικογένεια΄΄, την καθημερινότητα, τις συνήθειες καθώς και τι ονειρεύονται για το μέλλον….
Η διευθύντρια της δομής, κ.Εύη Κήτα, μιλά για την ταυτότητα και τις παρεχόμενες υπηρεσίες, την υποστελέχωση και τις εν γένει ελλείψεις ενώ εξάρει και την ανάγκη δημιουργίας δικτύου εθελοντών.
Από την άλλη, η πρόεδρος του Κέντρου Κοινωνικής Πρόνοιας, κ.Μαρία Τσολάκη, θέτει υψηλά το στόχο της νέας διοίκησης ώστε η αναδοχή-υιοθεσία να τρέξει με γοργά βήματα.
Στο φινάλε, η Κοινωνική Λειτουργός, κ.Ελευθερία Γεωργούλη, μοιράζεται μαζί μας τη δύσκολη αποστολή της διαχείρισης των παιδιών καθώς και τη συμβολή της στις νέες ΄΄εγγραφές΄΄ αγάπης που προσδοκά να δημιουργήσουν.
